saskiahulshoff

Oprechte interesse

Wed, 03 Sep 2025 09:13:48 GMT

Oprechte interesse

Oprechte interesse: het verschil tussen aanwezig zijn en er écht zijn

Er is een groot verschil tussen met iemand praten en écht in gesprek zijn. Medewerkers voelen haarfijn of je als leidinggevende met je hoofd al bij de volgende meeting zit, of dat je er volledig bent. Oprechte interesse is niet iets wat je “even doet” tussen de regels door. Het is een houding, een keuze, en een vaardigheid.

Waarom oprechte interesse onmisbaar is

Medewerkers die zich gezien en gehoord voelen, zijn meer betrokken, loyaler en minder snel geneigd uit te vallen. Andersom geldt ook: als je signalen mist omdat je te druk bent, omdat je “het wel even snel regelt”, of omdat je alleen met resultaten bezig bent, dan kan dat leiden tot verzuim, verloop en frustratie.

Mensen weten namelijk altijd of je aandacht nep is. Je kunt glimlachen, knikken en een paar standaardzinnen uit je managementboekje citeren -maar als je er niet écht bent, prikken ze daar dwars doorheen.

En precies dáár maak je als leidinggevende het verschil. Niet door toneelstukjes of standaardzinnen, maar door oprechte interesse. Door te luisteren, écht aanwezig te zijn, en soms ook gewoon te vragen: “Hoe gaat het nou écht met je?”

Train jezelf in aandacht

Oprechte interesse begint bij aanwezigheid. In het hier en nu zijn, zonder dat je gedachten afdwalen. Dat vraagt oefening.

Train jezelf (of laat je trainen) in het voeren van gesprekken met volledige aandacht.
Leer luisteren zonder direct oplossingen aan te dragen. Soms is stilte krachtiger dan woorden.
Ontwikkel een antenne voor vroege signalen: kleine veranderingen in gedrag, energie of toon die kunnen wijzen op stress, overbelasting of dreigend verzuim.

Iedereen kan luisteren — maar niet iedereen doet het vanzelf

Luisteren is een vaardigheid. Sommigen hebben het van nature, de meesten moeten het leren. En dat is helemaal niet erg. Het gaat erom dat je bereid bent jezelf te ontwikkelen, juist in dit stuk dat zo bepalend is voor je leiderschap.

Want een medewerker die zich gehoord voelt, blijft langer, levert beter werk en heeft minder kans om uit te vallen. Een medewerker die zich niet gehoord voelt, haakt af. Soms stilletjes, soms luidruchtig — maar altijd met gevolgen.

De uitdaging aan jou

Durf jij als leidinggevende eerlijk te kijken naar hoe je zelf in gesprekken aanwezig bent?

Durf jij te investeren in je luistervaardigheid, in je vermogen om signalen op te pikken, in je oprechte interesse?

Want leiderschap is niet alleen sturen op resultaten. Het is ook zorgen dat de mensen die die resultaten mogelijk maken, zich gezien, gehoord en gesteund voelen.

En dát is precies waar het verschil gemaakt wordt.

Ander leiderschap vraagt lef

Sat, 23 Aug 2025 14:40:36 GMT

Ander leiderschap vraagt lef

Leiders zijn vaak geneigd “het systeem” de schuld te geven.

Van gedoe in teams. Van besluiteloosheid. Van die stroperigheid die iedereen voelt.

En eerlijk? Ik trap er zelf ook wel eens in.

“Het ligt aan het systeem.”

Maar daar zit de valkuil. Want zolang we blijven wijzen naar “het systeem”, hoeft niemand zichzelf echt in de spiegel aan te kijken.

Mijn ervaring: het probleem zit zelden in het systeem. Het zit in hoe wij – leiders, ondernemers, managers – ermee omgaan. Hoe we besluiten (of juist niet). Hoe we spanning uit de weg gaan. Hoe we mensen klein houden in plaats van groot durven maken.

Het systeem is geen excuus. Het is een test.

En dat vraagt ander leiderschap.

Leiderschap dat niet leunt op rapportjes en overlegstructuren, maar op lef.

Lef om te zeggen: dit is onze bedoeling, hier staan we voor.
Lef om ruimte te geven aan mensen die dichtbij het werk staan.
Lef om fouten bespreekbaar te maken, zonder dat er koppen moeten rollen.
Lef om cijfers te gebruiken als startpunt voor een gesprek, niet als knuppel om mee te slaan.

Daar sta ik voor in mijn werk: leiders en teams helpen om voorbij het systeem te kijken. Om door die laag van gedoe, ego’s en afschuifgedrag heen te prikken. Met liefde, scherpte en ja – soms met een lach die confronterender is dan honderd PowerPoints.

Dus: stop met het systeem de schuld geven.

Durf te leiden.

En ontdek hoeveel er wél kan gebeuren, als jij het verschil maakt.

Codependentie, als zorgen voor een ander ten koste van jezelf gaat.

Fri, 22 Aug 2025 14:39:43 GMT

"Als hij maar gelukkig is, dan gaat het met mij ook wel weer". Klinkt bekend?

Codependentie: als zorgen voor een ander ten koste gaat van jezelf

“Als hij maar gelukkig is, dan gaat het met mij ook wel weer.”
Klinkt bekend?

Codependentie -of in gewoon Nederlands: ongezonde afhankelijkheid- is een hardnekkig patroon waarbij je eigenwaarde, stemming en keuzes volledig (of grotendeels) afhankelijk zijn van hoe het met de ander gaat. Je leeft in de emotionele schaduw van iemand anders. En je noemt het liefde, loyaliteit of zorgzaamheid. Maar wat het in werkelijkheid vaak is? Zelfopoffering. Controle. Angst. En een bak onvervulde behoeftes.

Wat is codependentie nou echt?

Codependentie is geen officiële diagnose, maar het is verdomd echt. Het ontstaat vaak in je jeugd. Misschien was er onveiligheid, emotionele verwaarlozing of moest je als kind al zorgen voor de gevoelens van je ouders. Je leerde: “Als ik lief, behulpzaam en niet lastig ben, krijg ik misschien liefde.”

En voilà: als volwassene trek je relaties aan waarin jij degene bent die redt, draagt of pleast. Je voelt je verantwoordelijk voor het geluk van de ander — partner, collega, vriend(in), kind — en ondertussen verlies je jezelf compleet uit het oog.

Typische signalen van codependentie

Je voelt je schuldig als je 'nee' zegt.
Je voelt je onrustig of waardeloos als de ander afstandelijk is.
Je stelt je grenzen pas als je al overprikkeld of op ontploffen staat.
Je voelt je verantwoordelijk voor het gedrag of de emoties van de ander.
Je geeft meer dan je ontvangt en noemt dat "gewoon wie ik ben".

Au. En herkenbaar? Geen oordeel, wél een spiegel.

Waarom het je belemmert

Codependentie put je uit. Je blijft hangen in relaties en situaties waarin je eigenlijk niet gelukkig bent. Je durft niet te kiezen voor jezelf, bang om egoïstisch gevonden te worden. Maar weet je wat écht egoïstisch is? Niet voor jezelf zorgen en dan verwachten dat een ander dat voor je doet.

Hoe je eruit komt?

Niet door nóg meer te geven. En ook niet door rigoureus de boel af te kappen en te roepen: “Ik hoef niemand meer!”

De weg eruit begint met radicale eerlijkheid naar jezelf. Jezelf leren kennen los van de ander. Je grenzen voelen -en bewaken. Je behoefte aan controle loslaten. En leren dat je waardevol bent, ook als je niets ‘doet’ voor een ander.

Dat is geen knop die je omzet. Het is een proces. En ja, dat is ongemakkelijk. Maar als je bereid bent te kijken, te voelen, en het patroon te doorbreken, kun je zélf weer achter het stuur gaan zitten. Geen bijrijder meer in je eigen leven.